Na samym początku należałoby wyjaśnić czym są pożyczki i gdzie w polskim prawie zostało to pojęcie uregulowane. Umowa pożyczki, jest jedną z umów prawa cywilnego i została uregulowana w księdze IV kodeksu cywilnego. Z godnie z tymi przepisami, umowa pożyczki zachodzi wtedy, gdy dający ją zobowiązuje się do przeniesienia na drugą stronę umowy albo należące do niego przedmioty oznaczone co do gatunku, albo pieniądze, a biorący pożyczkę zobowiązuje się do zwroty tej samej ilości pieniędzy lub rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Jak więc widzimy, przedmiotem pożyczki nie muszą być tylko pieniądze, ale mogą to być także przedmioty. Zasadniczym ograniczeniem jest tutaj fakt, że przedmioty tej mogą być oznaczone tylko co do gatunku, więc jest tu mowa przedmiotach takich samych, lecz nie tych samych. Za przykład można wziąć np kilogram jabłek czy worek mąki, ale już pożyczenie komuś rzeczy oznaczonej co do tożsamości, to znaczy konkretnej, jak np książka czy płyta, będzie umową użyczenia lub ostatecznie najmu czy dzierżawy jeśli jest to odpłatne.

Tak rozumiane pożyczki są zakresowo węższe, niż potoczne rozumienie tego pojęcia, gdyż na co dzień używa się sformułowania „pożyczać” niezależnie od tego, czy są to rzeczy oznaczone co do gatunku, czy co do tożsamości. Kodeks cywilny rozdzielił te pojęcia, przez co mamy duży wybór rodzaju umowy, którą chcemy ubrać w ramy prawne wykonywaną czynność.

Kodeks cywilny nie ogranicza się tylko to zdefiniowania umowy pożyczki. Znajdziemy tam również szereg przepisów określających elementy takiej umowy. I tak na przykład przy pożyczce przekraczającej swą wartością kwotę 500 zł, istnieje obowiązek zawarcia umowy pisemnej pomiędzy stronami. W kodeksie znajdziemy też warunki odstąpienia od umowy pożyczki. Osoba, która ma być pożyczkodawcą, może odstąpić od umowy pożyczki, to znaczy nie dać drugiej stronie przedmiotu umowy, gdy ma wątpliwości co do tego, czy przedmiot zostanie zwrócony na przykład w sytuacji, gdy stan majątkowy drugiej strony za tym przemawia.

Biorący pożyczkę może domagać się wydania przedmiotu, jednakże roszczenie to ulega przedawnieniu po 6 miesiącach liczonych od dnia, w którym przedmiot pożyczki miał zostać wydany. Pożyczka powinna zaś zostać zwrócona w terminie określonym w umowie, a jeśli taki termin nie został określony, to pożyczkobiorca ma na zwrot 6 tygodni od dnia wypowiedzenia mu umowy przez pożyczkodawcę.

Odrębnie uregulował prawodawca w kodeksie cywilnym przypadek, gdy przedmiot umowy pożyczki jest wadliwy. Przez wadliwość można rozumieć na przykład jego uszkodzenie. W takiej sytuacji osoba, która przeniosła własność tego przedmiotu, zobowiązana jest do naprawienia szkody, jaką poniósł pożyczkobiorca. Naprawienie szkody jest obowiązkowe tylko w sytuacji, gdy wady te były znane pożyczkodawcy i starał się je ukryć. Inaczej gdy wady były widoczne gołym okiem – wtedy nie stosuje się przepisów o naprawieniu szkody.

Każdy powinien znać podstawowe przepisy dotyczące umowy pożyczki, gdyż jest to jedna z najczęściej występujących umów w życiu codziennym, a jak wiadomo – nieznajomość prawa szkodzi.